Czasami w człowieku siedzi chęć wylania emocji. Na płótno, papier, na dźwięki, na łzy, do kieliszka. Ile w tym jest emocji, a ile bezmyślnego tworu, działania? Czy rzeczywiście owa rzekoma reakcja jest nastepstwem zaistniałych w nas emocji, czy może tylko wmawiamy sobie, że nasza "niewiadomoskądsięwzięłka" jest ściśle usensowniona?
Człowieka coś napada i tworzy. Tworzy nagle i szybko. Ma w nozdrzach inspirację i na tę chwilę zastepuje mu ona powietrze. Swój własny produkt sygnuje podpisem "stworzone w emocjach".

Ała. Boli. Boli, bo słowo "emocje" można tu zamiennie stosować ze słowem "głupota". Głupota niesprecyzowana, niewyjaśniona, bezimienna i bezdomna- taka niewiadomoskądsięwziąłka.
Miała być malarska abstrakcja pospiesznie machnięta w uniesieniu lub afekcie, a wyszedł stjupid pikczer.
Taki głupi obrazek, bezsensowny i pretensjonalny. Tak bardzo nam wstyd, więc dopisujemy ideologię. Że nasz wytwór ma jakiekolwiek podłoże emocjonalne, że koncepcję zrodziła chwila w korelacji z myślą...
Sratatata.

Miejmy odwagę się przyznać. Miejmy odwagę się podpisać.
"Zrodzone z głupoty".